widać niebo.

"You tell me of a place you like to go
You say it will reach out and seize the sorrow, oh

And we always mean, the act on what we say

So, come on, oh, darling, now

Hurry, hurry, let’s go"

Cała podróż zaczyna się jeszcze wcześniej, wcześniej niż przekraczamy próg drzwi. Jakimś małym spiskiem, planowaniem, marzeniem.

Wbiegamy na górę. Na twarzach mamy miny dzieciaków, które coś wymyśliły i za chwilę na pewno coś zbroją. 

Łapiemy powietrze i śmiejemy się upominając jeden drugiego żeby był ciszej.

Zatrzymujemy się na ostatnim piętrze. Żeby wejść na samą górę budynku trzeba pokonać jeszcze nieprzychylną drabinę przymocowaną do ściany, później czarne, małe, duszne i brudne półpiętro w którego kątach na pewno mieszkają jakieś koszmary,a których na pozór nie widać, na koniec, ciężki, drewniany właz, który bezlitośnie zostawia w skórze drzazgi.

Potem już widać niebo.

_ _ _

/shoes- nike/ sweatshirt- lovelywholesale.com/ pants- nn/