W poszukiwaniu włoskiej duszy...

Tego dnia obiecałam sobie, że dotknę tej ulotności chwili... Będę chwytać wiatr. W miękkim spojrzeniu przytulę mijających mnie ludzi, poczuję zapach budzącej się wiosny. Raz jeszcze wrócę wspomnieniami do naszych włoskich podróży, kiedy biegaliśmy uśmiechnięci trzymając się za dłonie. Rozmowy snuły się między nami leniwie i spokojnie. Nigdzie się nie spieszyliśmy. Wchodziliśmy w nieznane kręte uliczki, gdzie znikał ocean ludzi. Zapadała cisza i czułam, że odnalazłam to, czego tam poszukiwałam. Później trafialiśmy na uliczny koncert i delektowaliśmy się muzyką, jak najlepszymi lodami jedzonymi w środku upalnego lata. Podnosiliśmy głowy do góry, aby obserwować ptasie wędrówki i obłoki dryfujące po niebie... A wdzięczność wlewała się do naszych serc przez uchyloną furtkę.
Czytaj więcej »