Ujednolicenie

Bardzo mnie drażni, jak inni, jak media, kształtują pewne wzorce. Zarówno wzorce wyglądu, jak i poglądów.

Jak "każe" nam się nosić to, co inni, myśleć, jak oni, słuchać tej samej muzyki. W radiu 3/4 piosenek na to samo kopyto, na okrągło zarzuca się nas Panią Grzeszczak czy inną Wyszkoni, a mi od ich wokalu i grafomańskich tekstów puchną uszy. W telewizji seriale- nawet jak nowe i to i tak jak stare, bo ciągle ta sama formuła. Z filmami podobnie.

Panie na ściankach coraz bardziej do siebie podobne, te same usta, policzki, brwi. (Przy okazji  ja nadal nie wiem, kim jest np pani Pietrasińska).

Nie chcę, by ktoś mi wmawiał, że muszę lubić Otylię Jędrzejczak, bo to dobro narodowe i akceptować jej usilne próby bycia cepbrytką, że brodata Pani (Pan?) Kiełbasa jest lepsza niż oczywiste "atuty" dziewczyn Donatana, czy  że blogerki to "prawie" jak dziennikarki, a youtuberzy to filmowcy, i że Chanelka to must have w mojej szafie, że muszę nosić rozmiar S, by nie być "wyklętą". Nie chcę. Nie muszę. Mam dość ujednolicania. 

A i tak, choć staram się nie płynąć z nurtem i być świadomym konsumentem, świadomym człowiekiem, to ulegam presji otoczenia. Postrzegamy często podprogowo i przyjmujemy obce wzorce za własne. Nie wiem, czy można tego uniknąć. Siła reklamy, ciągła presja posiadania oraz potrzeba akceptacji robią swoje.

Nie będzie żadnej puenty, "żartu prowadzącego", ani maksymy na przyszłość, ale jest to temat wart zastanowienia, by nie być tylko elementem szarej masy, by MYŚLEĆ.

Oczywiście zdjęcia ubioru do tekstu mają się jak pięść do nosa:), także jeszcze dwa słowa o zestawie.

Znowu szarości, ale tym razem z mocnym brązowym akcentem. Spodnie z dermy zastąpiły moje już wysłużone beżowe spodnie z ekoskóry sprzed kilku sezonów. Do tego szary luźny sweter, obszerna kurtka i złota biżuteria (lubię to połączenie szarości i złota- dość kontrowersyjne, ale moim zdaniem ciekawe). 

spodnie- reserved

sweter- cubus

buty- zara

torba- nn

płaszcz, chusta- sh

okulary- vision express