srebrne statki toną szybciej.

"Don't touch the sleeping pills
They mess with my head

Dreading the great white sharks

Swimming in the bed"

Godzina 22, piątek, wracasz. Wsiadasz do autobusu, w głośnikach kierowca puszcza ostry tras. Nie jakieś tam ptasie trele, trans. W słuchawkach moja muzyka, jeszcze inną melodią dzwoni czyjś telefon, jeszcze innym językiem lecą słowa rozmawiających w środku ludzi, jeszcze innym rytmem brzmią kasowniki. Kasuję bilet, siadam. Czuję jakby to mnie ktoś skasował, jednym ruchem wciskając mi dwie tabletki LSD do pustego żołądka. Otwiera się kosmos, czarny, zaplątany, pełen świateł. A w piątki po 22.00 wszystkie światła świecą mocniej, intensywniej, nachalniej. W trzy sekundy zapominam skąd wracam i dokąd jadę. Nie czuję się dobrze, czuję za to dwa pączki zjedzone w pracy. Słyszę już tylko zapętlony wers piosenki zespołu Paramore-'So what are you gonna do when nobody wants to fool with you?..?" Tracę poczucie czasu, kontrolę nad ilością przejechanych kilometrów. Z trudem przypominam sobie,że powinnam zaraz wysiąść. W panice próbuję ustawić świat na swoim miejscu i zlokalizować punkt w którym się znajduję. Chwytam się ostatniej rurki ratunku, wysiadam. Przejeżdżają przez moje wnętrzności dwa pozbawione tłumików ścigacze. W tle oczywiście wyją syreny, jeszcze dalej w tle- księżyc w pełni. Idę, ludzie, których mijam patrzą jak ręką wystukuję rytm muzyki, chociaż z ich perspektywy te ruchy wyglądają dużo dziwniej, zupełnie inaczej. Zakręt. Zakręcam. Zakręt. Mijam. Schody. Schody. Znajduję drzwi.

Klucz nie pasuje.

_ _ _

/shoes- lovelywholesale.com/ pants- tally weijl/ swim bra- misbhv/ jacket- h&m/ sunglasses- vintage/