soft brown and negative thoughts

W lutym domykam wszystkimi zaliczeniami 5 semestr studiowania, załatwiam dokumenty związane z praktykami i szykuję się na intensywne pisanie pracy licencjackiej. Zawsze planując swoje zajęcia i biorąc na siebie coraz to nowsze obowiązki zastanawiam się czy wszystkiemu podołam. Praca na pełen etat, studia dzienne do tego realizowanie swoich pasji przez blogowanie. Trzeba jeszcze wziąć pod uwagę dbanie o relacje z bliskimi i znalezienie czasu aby zatroszczyć się o samego siebie. Kalkulując swoją obecną sytuację i to co mnie czeka za tydzień, dwa, miesiąc mam w głowie miliony myśli pod tytułem "nie będę miała czasu na kawę z przyjaciółką", "babcia będzie przezywać, że ją za rzadko odwiedzam, "będę zmęczona i nieprzytomna w pracy - co jak zaprzepaszczę projekt?", "nie będę mieć siły aby przeczytać po pracy książkę na zajęcia - i jak je wtedy zaliczę?" i tak w kółko się nakręcam negatywnymi spekulacjami, które zazwyczaj nie mają żadnego odbicia w rzeczywistym świecie. Czy to nie jest powszechna ludzka cecha, że zamartwiamy się na zapas?