Say something, I'm giving up on you

Zwykła rozmowa z kimkolwiek, o ile jest szczera, jest niesamowitym środkiem terapeutycznym. Ale do wniosków i tak musisz dojść sam. Nie licz na to, że pójdziesz do psychoanalityka, powiesz mu, co ci leży na sercu, a on od razu wyskoczy z listą rzeczy, które są z tobą nie tak. To w ten sposób nie działa. Zawsze musisz do wszystkiego dojść sam. Ktoś może ci tylko wskazać drogę. Przez ciernie musisz się przedrzeć własnymi siłami...

Ale pewnie, znajdź sobie kumpla, kumpelę, najlepszego przyjaciela. Zapytaj go, czy jest gotowy/gotowa na gównoburzę i po prostu wyrzuć z siebie wszystko. Wyrzuć, że ojciec cię bił, że przeszkadza ci twój nos albo to, że jesteś gruba. Wyrzuć, że boisz się drugiego człowieka. (...). Wyrzuć wszystko. Nie martw się, co poczuje druga osoba - przecież zgodziła się ciebie wysłuchać. I tak nie poczuje tego, co ty, będzie jej wszystko jedno, co najwyżej powie o swoich uczuciach, co dla ciebie może być fantastyczną lekcją. Dostaniesz totalnie inną perspektywę. Perspektywę, której mogłeś kompletnie nie brać pod uwagę i nie dostrzegać, ponieważ siedziałeś przez cały ten czas sam ze sobą, we własnej głowie, nie dzieląc się z nikim tym, co czujesz. I nie myśl, że uda ci się rozwiązać ten problem przez internet (...) i zagadasz do kogoś, pisząc na klawiaturze. Wartość rozmowy z prawdziwym człowiekiem twarzą w twarz jest nie do przecenienia.