Pod krawatem

Chęć przywdziania krawata zrodziła się we mnie w tym samym mniej więcej okresie, w którym zachorowałam na posiadanie muchy.

"Prawdziwy" krawat był pierwszym, w co celowałam - niestety, obecnie modne są chyba wszystkie szersze krawaty, a dostać taki, jakiego poszukiwałam (długi i wąski) jest chyba rzeczą niemożliwą.

Jako że obecnie czas na bieganie po galeriach handlowych mam tylko w ciągu tygodnia, po pracy (weekendy przeznaczam na resetowanie się - niestety, nadal nie przestawiłam się do pracy na pełen etat i po pięciu dniach rannego zrywania się do niej w sobotę i niedzielę marzę tylko o tym, żeby się wyspać i polenić), to nie mogę pozwolić sobie na kursowanie pomiędzy kilkoma z nich - przejrzawszy więc krawatowy asortyment kilku obecnych w łódzkiej Manufakturze sklepów typowo z odzieżą męską doszłam do wniosku, że niestety: krawat nie jest mi chyba pisany.

Po wyjściu z ostatniego z nich przysiadłam, zasmucona, na pufie ustawionej na jednym z manufakturowych pięter i jęłam wzdychać nad swoją trudną dolą.

A kiedy wzdychanie takie i rąk łamanie już mi się znudziło, to podniosłam oczy, popatrzyłam przed siebie... i ze zdumieniem skonstatowałam, że coś, co dokładnie tak, jak wymarzony przeze mnie krawat wygląda ma zamotany wokół szyi manekin ustawiony na wystawie SinSay'a.

Na SinSay pogniewałam się bardzo przy okazji historii z kraciastym płaszczem - tej, o której pisałam Wam w tym poście.

Ale żadna siła nie mogła powstrzymać mnie przed próbą sprawienia sobie wymarzonego dodatku.

Aż tak konsekwentna nie jestem - bez jaj ;)

Okazało się, że sinsay'owy krawat to nic innego, jak szalenie modna w minionym roku w blogosferze, na wybiegach i w modzie ulicznej wąska apaszka.

Pewnie się zdziwicie, ale choć widywałam te apaszki przecież na każdym niemal kroku - tak w sklepach, jak i na Waszych blogach - to ani razu nie przyszło mi do głowy, że można je nosić w ten właśnie, "krawatowy" sposób.

Lansowano luźne wiązanie ich - i jakimś dziwnym cudem zakodowałam sobie, że tylko do takiego noszenia te apaszki (czy tam szaliki) się nadają ;P

No nic - lepiej późno, niż wcale. Wąską apaszkę nabyłam i ja ;)

Tego wrażenia "angielskości" w sumie dopełnia tu też płaszcz - naprawdę cieszę się, że odnalazłam go w szafie któregoś wczesnojesiennego dnia.

Chociaż dziś większą popularnością cieszą się płaszcze dwurzędowe i stylizowane na militarne (jakby co - mam takie dwa ;P jeden nawet jest bardzo modny, bo oprócz tego, że dwurzędowy, to sięga mi do połowy łydki i wygląda jak płaszcz oficera SS, czyli bardziej "militarnie" chyba już się nie da ;P), to ja właśnie w tym lubię siebie najbardziej :)

Jakoś tak mi do tego mojego melonika najbardziej pasuje ;)


Stonowany i nieco klasyczny wygląd całości postanowiłam przełamać lenonkami - w chłodne miesiące rzadko noszę okulary (bo i po co nosić je jesienią, gdy nie ma słońca i zimą, która jest bezśnieżna, więc nawet gdy słońce świeci dość mocno, to nie ma się od czego odbijać?), jednak ostatnie dni były już na tyle słoneczne, że bez poczucia żenady mogłam do noszenia okularów powrócić.

Lenonki nadały zestawowi takiego charakteru, o jaki mi chodziło - dodały jej zawadiackości :)


Oprócz krawata, koszuli i swetra także i buty widzicie na blogu po raz pierwszy.

Czaiłam się na nie przez kilka miesięcy, licząc, że kiedyś będą dostępne w cenie niższej, niż regularna (ładne są, to prawda, ale nie chciałam dawać za nie stu pięćdziesięciu złotych).

No i dorwałam je za trzy dychy ;)

Nie jestem pewna, czy wybrałam do publikacji zdjęcie, które najlepiej to ukazuje, ale są dość masywne - a ja do masywnego obuwia mam ostatnio  nieopisaną wprost słabość ;)

One wydawały mi się najbardziej ze wszystkich moich butów pasować do tego zestawu - chociaż i moje oksfordy od Even&Odd także, sądzę, dałyby tu radę ;)


Melonik - H&M
Okulary - SinSay
Płaszcz - F&F
Koszula - H&M
Krawat/apaszka - SinSay
Sweter - Bershka
Cygaretki - Stradivarius
Listonoszka - SinSay
Rękawiczki - SinSay
Buty - Bershka

zdjęcia: Moda i Takie Tam


Dzisiejszy post nie powstałby, gdyby nie pomoc Pauli.

Tę "stylizację" miałam na sobie w ubiegły weekend, w czasie mojego pobytu w Częstochowie.

Kto z Was obserwuje mojego instagrama lub facebooka ten wie, że miniony weekend spędzałam właśnie tam.

Razem z Paulą doszłyśmy do wniosku, że nie można takiemu ładnemu połączeniu pozwolić zostać niesfotografowanym - Paula zaoferowała mi więc po raz kolejny już swoją pomoc i dla potrzeb mej blogowej "kariery" popełniła mi parę zdjęć.

Zdjęcia bardzo mi się podobają i jestem z nich naprawdę zadowoloną, korzystając zatem z okazji podziękuję za nie i tu: Kochanie, moc buziaków dla Ciebie!

Wierzcie lub nie, ale warunki nam bardzo nie sprzyjały - wiał okropny wiatr, słońce świeciło bardzo mocno, a do tego wszystkiego było pioruńsko zimno.

Ileśmy się pod nosami nabluźniły na ten nasz blogerski los, to nasze ;>

Za tydzień powtórka z naszych fotograficznych zmagań, bo wybieramy się wraz z Paulą do Krakowa - coś czuję, że to będzie podróż pełna wrażeń i emocji, bo i ja i Paula szczerze za Krakowem nie przepadamy ;P


No to mówcie - jak Wam się w takim krawatowym wydaniu podobam?

Ja - mówiąc szczerze - uważam ten zestaw za jeden z lepszych, jakie kiedykolwiek Wam tu pokazywałam.

Ale wiecie... prawie że ze wsi jestem, mogę się nie znać ;)

Radosnej i spokojnej niedzieli Wam życzę.

Ściskam mocno i pozdrawiam - Wasza Mar!