Oswajając dżins

Jednak - nie uchodzi, żeby jakakolwiek szanująca się blogerka swojego zwyklaka prędzej lub później nie pokazała.

To tak, jak ze studiowaniem i z oceną niedostateczną - ponoć student bez dwói, to nie student.

Jako że pomimo ośmiu już lat studiowania żadnej dwójki jeszcze się nie dorobiłam (ale może się to zmienić - cztery zaliczenia ciągle przede mną :>), to choć blogerką postanowiłam być "rasową". 

Dzielę się więc i ja z Wami moim "zwyklakiem".


Jakby co - ja nudę bardzo lubię ;)
Dni, w trakcie których mogę się bezkarnie ponudzić zaliczam do moich ulubionych.
Nuda to dla mnie coś z pogranicza rutyny - a rutynę, to ja (jak już dobrze z jednego z wcześniejszych wpisów pamiętacie) wielbię.
Kojarzy mi się z czymś znanym, z czymś bezpiecznym. I z egzystowaniem w takich warunkach, które pozwalają działać człowiekowi w zgodzie z wypracowanymi wcześniej schematami.
Słowem - ze stabilizacją.

Jednakże - nie uważam tego zestawu za nudny ;)
Zdecydowanie - zdarzało mi się tu pokazywać połączenia pozornie bardziej szykowne, ale mniej "kombinowane".


Mój zwyklak nigdy by nie ujrzał światła dziennego, gdyby nie to, że ostatnio (wraz z zamszem) dżinsu widuję coraz więcej - tak w blogosferze, jak i na żywo.
Niechętnie - bo za dżinsem nigdy nie przepadałam i pewnie się to nie zmieni - bo niechętnie, ale i ja postanowiłam jakoś się do noszenia go przełamać.
Przypomniałam sobie, że od zeszłego roku mam w szafie dżinsowe spodnie z prostą nogawką i wysokim stanem.
Pokazywałam Wam je w tym poście.
Tak, to nadal jedyna rzecz z chińskich sklepów, jaką posiadam ;)


Choć od chwili, gdy wypakowałam je z wielkiego, czarnego wora w którym do mnie przyjechały wiedziałam, że one zdecydowanie najlepiej prezentują się w towarzystwie wysokich obcasów, to postanowiłam zaryzykować i znaleźć im jakichś innych kompanów.

Trampki!
Przecież niedawno je kupiłam!
I jeszcze nie miałam okazji ich założyć!
I to trampki wcale nie takie pospolite i zwykłe - bo na wielkiej, grubej podeszwie.

To było to!
Jak już wiedziałam, co robić z "dołem"... to góra sama się znalazła ;)


Pogoda ostatnio ciągle kapryśna, więc sweter - wielki, czarny i moherowy.
Ten, który widzieliście już w grudniu - o tu.


Lenonki - bo jakoś tak wydają mi się pasować nie tylko do zestawów utrzymanych w stylu hippie, ale i do tych bardziej grunge'owych.

Długi wisior. Żeby nie było smutno.

I plecak - z racji tego, że jakakolwiek torba wydawała mi się zbyt zaburzającą wrażenie luzu, jakie wnoszą tu trampki ;)


Wyszedł mi zestaw bardzo w moim stylu, luźny, taki w którym mogłam pójść na zakupy, do pracy i na uczelnię.

I poszłam!

Chodziłam w nim przez kilka dni pod rząd - no dobrze, nie do końca w nim, bo sweter wymieniałam na inną czarną górę ;)
Tak się z tym połączeniem polubiłam!

Udało mi się więc znaleźć nieco bardziej "stylową" (w odniesieniu do mnie, do mojego własnego stylu - bo "stylowy" w powszechnym tego słowa znaczeniu, to ten zestaw nie jest i nie miał nim wcale być ;)) alternatywę dla tego, co zwykle nosiłam, kiedy miałam wyjść gdzieś w pośpiechu, nie miałam nastroju na wybieranie ubrań lub zwyczajnie nie mogłam założyć na siebie czegoś bardziej wyjściowego, bo nie pozwalały na to warunki, w jakich miałam przebywać.
Do tej pory były to jakieś baleriny/sztyblety, moje ukochane tregginsy i koszulka (wszystko jedno jaka, ale też najchętniej czarna).
Czyli coś bez wyrazu, ale wygodne.
Tu - wygody jest tyle samo, ale wyrazistości o wiele więcej ;)

Zamierzam wykorzystać ten zestaw także w czasie wakacyjnych wojaży - na podróż idealny.
Tylko melonik trzeba będzie zdjąć z głowy, bo auto to ponoć przedłużenie mieszkania, a w mieszkaniu w kapeluszach się nie chodzi ;P

(Scrolluj dalej - to tylko kaczki w trawie)