O kominie, który ponczo udawał

Zanim dopadła mnie ta zaraza, która jeść i oddychać mi nie daje, to sporo fajnych rzeczy mi się przydarzyło.

Żeby się nie rozpisywać - wymienię tu tylko te, które są ważne z punktu widzenia bloga albo tych informacji o mnie, które zwykle Wam w postach przemycałam ;)

Po pierwsze - parę dni temu obchodziliśmy wraz z Lechem naszą drugą rocznicę.

Nie mam pojęcia, jak Lechowi udało się wytrzymać ze mną tak długo - ale cieszę się, że tak się stało ;)

Po drugie - mam wreszcie fedorę! Tak, mam i ja! Upolowałam ją w H&M'ie.

Dobrze, że długo się nad jej zakupem nie zastanawiałam, bo po dwóch dniach ani jednej na stanie tego najczęściej odwiedzanego przeze mnie salonu nie było ;)

Po trzecie - pogoda dopisywała, więc w Dzień Kobiet udało nam się popełnić bardzo ładne zdjęcia (i to wcale nie w Łodzi, nie - w moim rodzinnym Zgierzu, o!)

Komin kupiłam w grudniu - znalazłam go w Reserved tego samego dnia, kiedy wypatrzyłam tam moherowy sweter z poprzedniego posta.

Urzekły mnie w nim frędzle.

Po przyniesieniu do domu i przymierzeniu komina "na spokojnie" zaczęłam mojego zakupu trochę żałować - po zamotaniu wokół szyi frędzle nie układały się już tak ładnie :(

Jakoś się z tym pogodziłam, ale ciągle żal mi było - tego, że nie mogę ich zaprezentować światu w pełnej krasie.

W dniu, w którym robiliśmy zdjęcia postanowiłam przewiązać "narzutkę" paskiem.

Tak, to patent podpatrzony w blogosferze ;)

Na kilku fotach efekty tego wiązania możecie dostrzec ;)

Zdecydowałam się na cienki, skórzany pasek, bo gruby za bardzo ściskał moje "ponczo" - wtedy materiał nieładnie marszczył się na ramionach.

Powiem szczerze, że całkiem mi się to połączenie podoba - ale jakoś tak mało mi w tym pasku wygodnie ;P

Dlatego też w pewnym momencie pozbyłam się go - bez żalu ;)

Stąd też reszta zdjęć jest bezpaskowa.

Powiem Wam jedno - nigdy w życiu nie sądziłam, że kiedykolwiek będę miała coś takiego na stopach.

No dobra - coś w ten deseń nosiłam w czasach, kiedy to z kostką i we flanelowych koszulach po łódzkich ulicach pomykałam.

Czyli - jakieś dziesięć lat temu.

Ale tamte miały bardziej masywną podeszwę ;P

Tego typu butami zauroczyłam się pod wpływem "stylizacji" oglądanych ostatnio w blogosferze i na różnych modowych portalach.

Coś mają w sobie takie "męskie" buty, nie wiem co - ale przyciągają ;)

Ten konkretny model wpadł mi w oko w czasie jednego z pobytów w Manufakturze.

Wychodziliśmy akurat z Lechem z Leroy Merlin - obok Leroy Merlin jest Centro.

Byłam w tym sklepie wcześniej raptem dwa razy w życiu i zawsze miałam wrażenie, że wieje tam tandetą ;P

Ale wtedy coś mnie podkusiło - wlazłam.

Z początku wcale mi się nie podobały (no bo szpic? Mar, serio? szpicem straszyć będziesz?).

Ale kiedy je przymierzyłam...

Gdybyście pytali i pytały o miejsce, w którym robione były te zdjęcia: jest to ten sam plener, w którym popełniliśmy inne "frędzlowe" foty (o, te) - łódzki Park Staromiejski, Parkiem Śledzia zwany.

Latem jest o wiele ładniejszy, ale za to latem nie mogłabym sobie spacerować... w tamtejszej fontannie ;)

A teraz mogę ;)

(Tak, to naprawdę fontanna - daję słowo!)

Spadam - choroba, nie choroba, do pracy trzeba iść.

(Tak poważnie, to wcale nie trzeba - gdybym chciała, to mogłabym zostać w domu...

Ale lubię moją nową pracę i zawsze mi trochę smutno, kiedy z jakichś powodów nie mogę do niej dotrzeć ;P)

Zostawiam Was więc z postem i życzę wszystkiego dobrego - tym razem ściskać Was nie będę, bo chyba zarażam ;P

Wasza Mar!


P.S. Plany zmiany szablonu utknęły w martwym punkcie - nawet nie idzie o to, że nie mamy na to z Leszkiem czasu.

Po prostu nam się nie chce.

Bo ja jestem takim szczegółowcem, że widżecik musi mieć równiutko tyle i tyle pikseli, być na karcie w tym i tym miejscu, ta literka powinna dotykać do tej linii, a tamta - do drugiej.

Za dużo mam wymagań ;P