Nie wiem

Każde „nie wiem” to mój błąd!

Są takie słowa, których nigdy nie powinniśmy mówić naszym dzieciom. Uważam, że są też słowa, którymi nigdy nie powinniśmy odpowiadać na pytania! Żadne!

Na pewno to znasz… na pewno musiałaś odpowiadać akurat wtedy, gdy miałaś 5 rzeczy na głowie, a do tego dzwonił telefon. Pierwsze co wtedy przychodzi do głowy to – „nie wiem”. Dziecko odpowie po raz kolejny „aha” i koniec tematu.

Problem polega na tym, że w tym momencie dziecko znów próbuje samo sobie odpowiedzieć, oczywiście na tyle ile umie. Przy okazji czuje się niepotrzebne i odrzucone… Po drugie, następnym razem może w ogóle nie przyjść zapytać. Nie wolno nam ignorować pytań dzieci! Zwłaszcza w takim wieku, gdy często za pierwszym pytaniem kryje się to drugie… ważniejsze. Nie dość, że musimy słuchać, to jeszcze musimy nauczyć się czytać między wierszami.

Odpowiedzi…

Ok, mamy już to pytanie. Znasz odpowiedź? Super, tym razem się udało ;) Oczywiście jeśli to jest łatwe pytanie to szybko odpowiadasz i „z głowy”. Jednak zastanów się nad tym, że dla dziecka często samo poszukiwanie odpowiedzi może być ciekawsze niż ona sama! Odpowiedz przywołując jakiś przykład, albo zaszalej i zróbcie eksperyment!

Co my mówimy, gdy sami nie znamy odpowiedzi na pytanie? „Nie wiem, ALE możemy to sprawdzić”. Nawet jeśli akurat nie ma takiej możliwości, to robimy to później.  Najczęściej szukamy rozwiązania w Internecie. Uczymy się czegoś razem! Czy to nie jest genialne? Dziecko czuje się naszym partnerem, razem uczestniczymy w tej małej intelektualnej wyprawie! Zamiast tłamsić to podtrzymujemy dziecięcą ciekawość świata i rozwijamy kreatywność!

hint: wytworzona jeszcze w dzieciństwie chęć do natychmiastowego szukania odpowiedzi na dręczące nas pytania, zostaje na całe życie – potwierdzone info ;)

Poza tym te pytania to nie tylko ciekawość… to chęć zwrócenia na siebie uwagi! Dlaczego niby dzieci często zadają to samo pytanie? I to wtedy, kiedy właśnie jesteśmy najbardziej zajęci?

Jeśli to jeszcze do Ciebie nie trafia, to wyobraź sobie taką sytuację:
Siedzisz w kawiarni z koleżanką, a ona co 2 minuty zerka na telefon i dyskretnie uśmiechając się odpisuje na SMSy. Mimo to próbuje prowadzić z Tobą rozmowę… Czasem przytakuje, czasem aby podtrzymać temat zapyta – „tak?”. Nawet jak powiesz, że właśnie wróciłaś z Afryki i męczy Cię straszna gorączka oraz biegunka, to ona odpowie „mhm, co ty?”

Tak właśnie czuje się dziecko, które w odpowiedzi na zadane pytanie dostaje losowo wybraną odpowiedź, którą pewnie i tak jest „nie wiem”… albo to magiczne „później”, które i tak zawsze jest później-niedokonanym…

To my „w obiektywie” naszej córki! Dla niej wiemy wszystko, ale ona nie wie tego,  że wciąż uczy nas wielu rzeczy na nowo…

The post Nie wiem appeared first on szafeczka.com.