Nareszcie wolność

Tytuł posta chyba mówi sam za siebie. Fajnie, że mogę się tutaj Wam teraz wygadać.

Dobrze zakończyłam ten etap mojego życia - średnia 5,44. Teraz zostaje tylko czekać na dzień wyroku - 3. lipca (czy dostanę się do wybranego liceum?).

Pamiętam jak rok temu z obojętną miną patrzyłam na trzeciogimnazjalistów którzy mówili, że nie wytrzymują już w szkole i chcą wyjść, teraz jednak znalazłam się w tym samym położeniu i naprawdę wiem, co czuli. Cieszę się, że to już koniec. Nie mówię, że było mega źle, ale zmiany w życiu są potrzebne, chociażby żeby się nie nudzić.

Tak wyglądałam w tym ostatnim dniu:

Teraz stwierdzam, że najlepiej przez te dwa miesiące czuję się w pobliżu mojego miejsca zamieszkania. Uwielbiam spontaniczne wyjazdy np. nad morze czy nad jezioro, i na pewno z wielką radością wybiorę się na kilka takich, jednak dłuższe, np. miesięczne wczasy poza domem mnie nie kręcą.
Oczywiście pewnie będzie tak jak zawsze: na początku nie będę czuła wakacji i obudzę się dopiero, kiedy będą się kończyły.

Uwielbiam wypoczywać na hamaku w cieniu owocowych drzew w moim ogrodzie. Nadrabiam wtedy zaległości książkowe odwiedzając bibliotekę, oraz rysunkowe wykonując portrety. Nie muszę się nigdzie śpieszyć, pamiętać o obowiązkach. Wszystko robię powoli i na luzie, i takie właśnie wakacje lubię najbardziej. Nudno nie będzie na pewno, bo jestem przekonana, że czeka mnie wiele pozytywnych zaskoczeń. Po takiej przerwie niezaprzeczalnie pełna energii pójdę we wrześniu do liceum.