Mucha i szelki w Krakowie

Nie powiem - działałam trochę pod presją czasu ;)

Jak to ja - gdybym urodziła się Indianką, to pewnie nosiłabym imię "Wiecznie Spóźniona" ;)

No i wiecie - ja wszystkie te moje poncza i narzutki kocham i część z nich nawet za w miarę eleganckie uznaję, ale jakoś tak doszłam do wniosku, że nie, nie tym razem: poncza zostają w Łodzi, ja stawiam na klasykę.

Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić - ciężko mieć siłę na bieganie po galeriach i innych takich, kiedy człowiek kończy pracę późnym popołudniem i jedyne o czym marzy, to walnięcie się w wyro i spanie (najlepiej przez tydzień - bez przerwy).

Tak, bieganie - bo choć udało mi się już wcześniej (za pośrednictwem Internetu) dokonać małego  przeglądu i dowiedzieć się, że wbrew moim wcześniejszym przekonaniom muchę dostanę w wielu miejscach bez większego problemu, to nieco ograniczały mnie finanse: był to czas, gdy mój bank nie odnotował jeszcze obecności na sygnowanym mym nazwiskiem koncie wypłaty za styczeń, także na fanaberie w rodzaju much ocenionych przez producenta/dystrybutora na warte stu złotych stać mnie nie było (ale takie, na przykład te od marthu - jest ich stoisko w Manufakturze, połykam te muchy wzrokiem po prostu <3 - podobały i podobają mi się najbardziej).

Musiałam znaleźć gdzieś wariant niskobudżetowy ;)

Całe szczęście, że przypomniałam sobie o komentarzu Kamili, który ta przemiła istota zostawiła mi jakiś czas temu na moim profilu FB - donosiła mi w nim, że ona upolowała ostatnio bardzo ładną, elegancką muchę w New Yorkerze.

I że mucha ta kosztowała ją złotych polskich dwadzieścia.

To było to! To była ta kwota, którą dać wówczas za muchę byłam w stanie ;P

Zdjęcia, które macie dziś możliwość oglądać na blogu są dowodem na to, że Kamila miała rację: w New Yorkerze tanie muchy były ;).
A zatem też na to, że muchę udało mi się upolować, w konsekwencji odwiedzając Kraków będąc w nią już uzbrojoną ;)

Swoją drogą - ten krótki pobyt w Krakowie sprawił, że spojrzałam na Kraków nieco łaskawszym okiem.

Może dlatego, że tym razem oglądałam go z nieco innej niż zwykle strony (i miejsce, w którym odbywał się event i nasza kwatera mieściły się w dzielnicy Podgórze - choć pomieszkiwałam w Krakowie, to w tych rejonach bywałam sporadycznie).

Może z racji faktu, że niemal nie musiałyśmy spędzać czasu w centrum miasta (a tego zatłoczonego serca Krakowa - pełnego bezdomnych, turystów, rozwrzeszczanych studentów i kiczowatych pamiątek - to ja nienawidzę, naprawdę! jak każdego gwarnego miejsca...).

A może z tego względu, że zmądrzałam i wydoroślałam - i wreszcie udało mi się odciąć od tego, co było.

Tej mnie, która odwiedzała Kraków tych kilka lat temu dawno już nie ma.

Jestem też wolna od wszystkich tych trosk, które mnie wówczas trapiły.

I ludzi, którzy mnie wtedy otaczali.

Dlaczego więc mam chować urazę do jakiegoś miasta tylko dlatego, że w tym "dawnym" życiu spotkało mnie w nim coś niemiłego?

Mamy z Paulą plan - w wakacje zgarniamy pozostałą część naszej paczki (Ewę i Sylwię) i jedziemy do Krakowa na dłużej.

Zamierzamy się świetnie bawić! I nawet przez chwilę nie marudzić ;)

Ale jestem tak zmęczona, że nawet wizja operacji nie przeraża mnie już tak bardzo ;P

Trzymajcie się ciepło i nie dajcie się wiosennemu przesileniu!

Ściskam Was, Wasza Mar!

P.S. A pod tym linkiem fotorelacja z tego eventu, na którym miałyśmy wraz z Paulą przyjemność być.

P.S. (2) Bohemian Street, My Black and White Fashion - świetnie było Was poznać, Drogie Dziewczyny :)!