mister etna

Etna była od początku w naszych planach. Specjalnie spędziłyśmy 4 dni na wschodzie Sycylii, żeby niepogoda nie popsuła nam szyków. Cały czas obserwowałyśmy czubek i godzinne prognozy pogody. Wyjechałyśmy rano i ok. 10 byłyśmy na parkingu. Przy parkingu znajdują się 2 kratery, które są piękne i niemęczące. Opcja dla maruderów. Myśmy wybrały niechcący opcję hardcore ultra. Przygotowane relacjami z blogów (głównie polskich:)) znalazłyśmy za stacją kolejki drogę dla samochodów i, widząc kilku śmiałków, którzy zrezygnowali z kolejki i już byli na "pieszym szlaku", ruszyłyśmy za nimi. Szło się całkiem dobrze jakieś pół godziny. Potem zgubiliśmy drogę i poszliśmy "na przecinkę" zjazdem narciarskim. Nie tylko zresztą my. Tak szli ci przed nami i ci za nami. Trasa hardcorowa, kamienie się osypują, nachylenie godne taterników, a na wyposażeniu torba na ramię w panterkę i trampki:).

Do tego tuż przed pierwszą bazą Etnę zasnuła mgła. Trochę zdziwił nas nasz czas dotarcia do celu, wg blogów trasa zajmuje do 3 h, a nam zajęła 1,5h:). Skrót zrobił swoje. 

Od tego miejsca można wsiąść w terenowy autobus i podjechać pod krater centralny. Po krótkim odpoczynku w barze zdecydowałyśmy się na kolejny spacer. Było księżycowo: kamienie, lawa, pył, kurz, kamienie. Ale miało to w sobie jakąś magię...

Zmęczenie, zimno i straszące chmury przyspieszyły naszą decyzję o zejściu. Chwilę wahałyśmy się, czy iść normalną drogą, ale w końcu wizja szybszego powrotu do cywilizacji wydała nam się atrakcyjniejsza i "przecinką" wróciłyśmy na dół. Wymęczone, ale szczęśliwe. A trampki umarły na polu boju.

Etna jest niesamowita. Robi wrażenie z daleka, nienawidzi się jej i swoich pomysłówe podczas wspinaczki i chce się tam wrócić, gdy się ogląda zdjęcia. Polecam. Warto.