Mania Kolorowania: "365 dni bez stresu", paw i gumka w ołówku

Od niedawna zaczęłam tworzyć moją ulubioną od tej pory serię postów, a mianowicie: Mania Kolorowania. Ogromnie dużo radości sprawia mi odstresowanie się, jednocześnie działając kreatywnie. Nie jestem profesjonalistką, więc moje wzloty, upadki i postępy mogą dawać Wam motywację. 

Tym razem przyjrzę się książce "365 dni bez stresu". Można ją dostać między innymi na legolas.pl - mam stamtąd sporo kolorowanek i bardzo polecam tę stronę.

Kolorowanka jest dość nietypowa. Przede wszystkim rozmiar - jest to raczej wersja podróżna. Jeżeli pochłonęliśmy się w ten rodzaj aktywności tak bardzo, że nie możemy przestać nawet na kilka dni, to taki egzemplarz bez problemu wrzucimy do walizki i będzie wszędzie jeździł z nami.

Kolorowanka wita nas już na okładce - żadne miejsce z możliwością popisania się nie może zostać zmarnowane!

Kolejna rzecz, która wyróżnia "365 dni bez stresu" to sentencje. Na co drugiej stronie znaleźć można motywujące cytaty, które inspirują i jeszcze bardziej pomagają się odprężyć.

Zajrzyjmy do środka - oto kilka losowych stron:

Do pokolorowania wybrałam pawia. Zwierzęta te mają przepiękne kolory i to główny powód mojej decyzji, jednak ja i tak poszłam w trochę w inną stronę, jeśli chodzi o barwy.

Główną rolę grają dzisiaj kredki Koh-I-Noor Progresso oraz akwarelowe z tej samej firmy.

Nie chciałam, by było to tylko zwykłe zakolorowanie obszaru, tak więc stworzyłam mały gradient, który miał wyglądać, jakby pióra pawia połyskiwały. Użyłam do tego gumki w ołówki Koh-I-Noor. Ten wynalazek, kosztujący około 3-4 zł, jest znakomity! Daje sobie bez problemu radę z moimi kredkami i w przypadku potrzeby wymazania szczegółów jest idealny. Nie wiem, jak mogłam wcześniej funkcjonować bez takiej gumki.

Pracujemy, pracujemy... Gradient, jak widać, robiłam zawsze pośrodku każdego elementu, a na bokach nałożyłam najwięcej warstw, a więc są najciemniejsze. Nie naciskajmy na siłę kredki, bo zrobimy dziurę w kartce. Lepiej jest nałożyć po prostu więcej warstw. 

Używałam kolorów: zielonego, niebieskiego, granatowego i fioletowego. Bardzo fajny odcień wyszedł po zmieszaniu granatu i fioletu.

Dziób i nóżki to kredka brązowa. 

Pierwszą część ogona pokolorowałam kredkami zieloną i granatową, tworząc płynne przejście dzięki kilku warstwom i różnej sile nacisku ołówka.

Dla odmiany resztę piór kolorowałam na tęczowo. Tym razem jasne miejsca u góry piórka, a ciemne na dole. 

Stwierdziłam, że granat i nagłe przejście do kolorów tęczy będzie stanowiło zbyt duży kontrast, więc "wachlarz" również zakolorowałam delikatnie innymi barwami.

Jeżeli chodzi o pozostałą część ogona, to nie miałam na nią w ogóle pomysłu. Wzięłam więc do ręki zielony oraz niebieski i zaczęłam niezgrabnie pokrywać nimi kartkę. Okazało się potem, że zlało się to z głową pawia, więc spróbowałam wymazać gumką w ołówku kontury głowy. Okazało się to dobrym wyjściem, dodaje nawet trochę magii mojemu rysunkowi.

Zakończenia potraktowałam żółtą i pomarańczową kredką, miałam takie okrutne wizje, że mój paw będzie płonął... 

Nie chciałam bawić się jakoś bardzo z tłem, wiec zrobiłam cień czarną kredką. W ostatniej chwili wpadłam na pomysł rozmycia tego właśnie cienia pędzelkiem maczanym w wodzie (taka zaleta kredek akwarelowych - po kontakcie z wodą zachowują się jak farba).

Tak samo z podłożem - wygląda to lepiej niż paw zawieszony w powietrzu, tym bardziej, że kiepsko u niego z lataniem... :)

Papier nie pofalował się ani nic nie przebiło na drugą stronę, mimo że kartki nie są bardzo grube.

Tak wygląda gotowa praca. Jestem z niej bardzo zadowolona, bo według mnie wygląda o wiele lepiej niż poprzedni szympans. Progress!

Jeżeli macie jakieś swoje prace, wyślijcie mi zdjęcia. Jeśli będzie ich sporo, stworzę specjalną notkę z Waszymi rysunkami!