Kowbojskie klimaty

Myślisz, że wiesz o nim wszystko.. Jesteś przekonana o tym, że znasz każdy jego szczegół. Historia kolejnej z blizn, zostawionych po przeszłości, jest historią znaną Ci na pamięć. Nieustannie rozgryzasz każde z emocji zapisanych w jego oczach. Za każdym razem wiesz czemu po jego kąciku, delikatnie muskając policzek, spływają kolejne łzy, fundując tym samym ucisk w klatce piersiowej. Powody jego śmiechu też nie są Ci obce. Bynajmniej tak Ci się wydaje. Aż pewnego dnia okazuje się, że OBCE jest więcej niż myślisz. Obca okazuje się być dusza. Dusza człowieka, którego ponoć znasz na wylot. Którego byłaś pewna jak nikogo innego. Któregoś dnia, fundamenty, które stawiałaś krok po kroku, cegiełka po cegiełce, od tak runą.. A wraz z nimi runie cała budowla, którą stawiałaś (poświęcając przy tym ogrom własnego czasu) zwana zaufaniem. I wiesz co okaże się w tym momencie najistotniejsze? Najistotniejsze stanie się to, że gdy już wszystko do Ciebie dojdzie, zrozumiesz, że trudniej jest odbudować zburzone miasto, niż zburzone zaufanie. Lecz mimo wszystko.. wiesz co? Lepiej stracić coś, co się budowało własnymi rękoma, wydobywając z tego ogrom wartości, a zarazem czerpiąc życiową lekcję, niż tkwić w miejscu i bać się kroku w stronę człowieka. I tą skromną refleksją chciałabym zakończyć dzisiejszy wpis, jednocześnie zapraszając was do obejrzenia zdjęć z naszej ostatniej, weekendowej sesji.

Napisała: Patrycja