Idę... na plażę. (Katharsis)

Jedna z rzeczy, których się boję najbardziej to... starość. Zawsze staram się unikać tego tematu, ale postanowiłam go poruszyć, choć raz. Mimo tego, że mam 16-lat cały czas gdzieś te czasy mnie przerażają. Biegnąc w głąb tego wszystkiego dochodzę do wniosku, że to nie starość mnie przeraża, a samotność. 

Mam dzisiaj zdjęcia pełne lifestylu i mam wrażenie, że za bardzo się na nich obnażyłam ;p. Trochę błogiego spokoju, trochę wolności, trochę czegoś z katharsis. Tam doceniam swoją każdą wadę i swoje nieperfekcyjne życie. 

A dziś... siedzę w moich czterech ścianach i gdyby nie to, że są moje czułabym się nieswojo. Za oknem deszcz, ani jeden promyk słońca nie wpada przez moje małe okienko. Jest zimno, smutno i ponuro. Mój pokój wypełniony masą kolorów i wspomnień jeszcze daje mi jakąś siłę dla życia. Siedzę i smakuję ciszę (oprócz odgłosu czajnika z kuchni <zaraz wracam>). Ohh... Teraz w dodatku popijam gorącą herbatę z cytryną i mandarynką (polecam!). Sączę ją jak najlepszy trunek. Jest błogo. Niczym tam, w Chorwacji.