Ekstremalnie rozkloszowana spódnica w świecie lśniących drobin

Polska moda w ciemnych barwach

Na początek jednak trochę marudzenia i wściekłości w kategorii biznes modowy w Polsce.

Po pierwsze, popularne sieciówki. Mnóstwo sieciówek. Niby też nic złego, ale czytam metki. Zero procent Polski: od materiału, przez miejsce uszycia aż po właściciela sklepu. A przecież to nasze królestwa mody, niezmordowanie szturmowane przez kobiece oddziały! Gdy dodamy jeszcze obce dyskonty, do nich zachodnie banki i korporacje, otrzymujemy niezbyt ciekawy obraz gospodarki w Polsce. Polskiej? Co dalej?

Na pewno się domyślacie! Coraz więcej lumpeksów. Sama idea wymiany niechcianych ubrań jest oczywiście słuszna, a zapolować na nietuzinkowy dodatek też bywa miło. Problem wtedy, kiedy lumpeks staje się głównym miejscem zakupów odzieżowych dla przytłaczającej większości społeczeństwa. To niestety nie dotyczy już „mody” jako takiej a szeroko pojętej gospodarki i grubo ujętej zasobności portfela. ALE….

Dawne dzieje

Niegdyś na każdym rogu widniały szyldy Konfekcja damska albo Krawiec. Ba, większość naszych babć potrafiła szyć! Do tego Białystok czy Łódź, kuźnie krawieckich talentów, Łucznik wspierający branżę odzieżową od strony technicznej… Później przyszły Chiny i ceny, jakich żaden polski producent nie zdołał przebić. Teraz nawet Chiny za drogie, produkcję przenosi się do jeszcze tańszego Bangladeszu. Warunki pracy pozostawiają wiele do życzenia, w 2013 roku pod gruzami tamtejszej szwalni zginęło ponad tysiąc pracowników (zob. link).

W porównaniu ze stanem sprzed dwudziestu, trzydziestu lat przemysł włókienniczy i dziewiarski w Polsce już właściwie nie istnieje. Pracownie krawieckie podupadły, ale przecież nie ma się czym martwić. Wolny rynek i wolna Polska. Tak wolna, że nawet koszulki z logo „Solidarności” na 25-lecie tejże wolności uszyto we wspomnianym już Bangladeszu ( zob. link). Pękacie z dumy?

Światełko w tunelu

Ku wielkiej uciesze widzę powoli kiełkujące zmiany. Młodzi projektanci zaczynają walczyć o swoje miejsce na polskiej ulicy. Chcemy wyglądać wyjątkowo, a zakupy poczynione w dużej galerii handlowej raczej tego nie zapewnią. Zaczynamy liczyć. Po co kupować dwie sukienki, które rozpadną się po pierwszym praniu? Uszyte w setkach egzemplarzy? Coraz częściej zamiast dwóch świadomie wybieramy jedną, lepszą jakościowo i porządnie uszytą, niepowtarzalną albo powtarzalną w kilku egzemplarzach w skali kraju. Taką, za którą młody projektant ręczy własnym nazwiskiem. Nie może sobie pozwolić na wizerunkową wpadkę, a to daje nam gwarancję jakości.

Takim polskim cudem jest moja czarna, rozkloszowana spódnica. Ekstremalna bombka godna księżniczki! Urzekła niedawno jedną z redaktorek portalu VU MAG. Tak zrodził się pomysł na bloga… (zob. link VU MAG ). Dobra robota musi kosztować i tutaj niestety, nie ma co się oszukiwać… ale czy stać nas na kupowanie tanich ubrań, czasami wręcz jednorazówek?

Gorąco zachęcam Was do polskiej mody. Małymi kroczkami, dlatego obok spódnicy GLAM subtelnie świeci bluzka i naszyjnik z Zary. Broń Boże, nie trzeba rygorystycznie opróżniać całej szafy i brać kredytu na nowe ubrania od projektanta! Przemyślmy jednak solidnie nasz każdy NASTĘPNY ZAKUP. Dbajmy o urozmaicenie szafy polską marką, wspierając w ten sposób rodzimą gospodarkę.

Drogie Dziewczęta i Panie, nie ma się co oszukiwać! Porządna, luksusowa i intrygująca sukienka jest czymś w rodzaju inwestycji. Może nam się to nie podobać, ale rzeczywistość potwierdza taki stan rzeczy… Widać to bardzo często wtedy, gdy chcemy załatwić jakąś sprawę. Przykład z życia wzięty: jaki mężczyzna nie zatrzyma się, by wspomóc kobietę w sukience, walczącą na poboczu z zepsutym samochodem?

Taka to babska inwestycja… w ruchomości.

rozkloszowana, wełniana spódnica – GLAM by Patrycja Zaremba / krótki sweterek – Zara / skórzane sztyblety – KAZAR / naszyjnik – ZARA / zegarek – Tommy Hilfiger

Post Ekstremalnie rozkloszowana spódnica w świecie lśniących drobin pojawił się poraz pierwszy w Another Boring Fashion Blog.