Dlaczego kolejny raz ktoś przypiął Ci niewłaściwą łatkę, czyli o perspektywie

Tego dnia niebo pokryte było grubą warstwą szarych chmur, gdzieniegdzie przebijały się niemrawe promienie słońca. Stałam na środku spokojnej ulicy, chociaż, kiedy się tam zatrzymałam ludzie jakby zaczęli przechodzić częściej niż zwykle, budynki, które mnie otaczały wyglądały na dość stare i trochę zniszczone. Obserwowałam dokładnie otoczenie i twarze mijających mnie ludzi. Ku mojemu zaskoczeniu większość z nich była zamyślona, zajęta rozmową przez telefon lub zwyczajnie smutna. Chwyciłam za aparat, którym kiedyś dotykał świat mój ulubiony wujek, chciałam popatrzeć jeszcze raz na szarą ulicę przez pryzmat tego małego urządzenia i wtedy miało miejsce coś w rodzaju cudu - chmury zaczął rozwiewać wiatr, a spomiędzy nich nieśmiało zaczęło wyglądać słońce. Ulica w jednej chwili zmieniła swoje oblicze. Stałam jak wryta, bo wybrukowana, szara ulica, zaczęła zmieniać się w mieniący brąz, a twarze ludzi zaczął zdobić uśmiech. Smugi światła biegły po zabudowaniach, a ja nie miałam siły ruszyć dalej, bo właśnie działo się coś pięknego...
Czytaj więcej »