Długi, szary płaszcz.

Mówienie o emocjach jest na czasie. Dużo z nas lubi mówić o tym co czuje- ja szczególnie. Mamy już coraz mniej wstydu i wyrzutów sumienia. Zaczynam coraz mniej wstydzić się nagości- i to dosłownie! Przyznajemy się do lęków, obsesji, problemów, zmartwień. Różnie jest jednak z miłością. O niej mówić nie umiemy. Kiedy jest nieszczęśliwa- przyznajemy się do niej. Z kolei, kiedy jest dobrze już mówić o tym nam się nie chce. Wtedy, kiedy boli to chcemy to wykrzyczeć, a kiedy jest dobrze skrywamy to w sobie. Lubimy cierpieć i lubimy jak nam współczują. Opowieści o pięknie tego świata, o szczęściu i radosnych chwilach nie są takie interesujące. Kiedy rozmawiam z wieloma osobami każdy przechwala się tylko ile razy był w szpitalu, kto ma gorszy narząd chory: od stóp, przez serce, aż po głowę. Jak siedzi w domu, o miłości myśli tylko tej nieszczęśliwej i wszystko to siedzi gdzieś w środku- nie dziwię się. Wzruszamy ramionami i wiele jest nam obojętne. I na pytanie "Co tam u Ciebie?" odpowiadamy "Spoko", "Dobrze", "Jakoś leci", "Fajnie, tylko... serce chore, głowa boli, kręgosłup już nie na siłach". A spróbujmy opowiedzieć o tym co dobre nas spotkało danego dnia. Coś musiało się zdarzyć, że się uśmiechnąłeś! A Ty pamiętasz ten moment z dzisiaj? A więc... co u Ciebie?

płaszcz, sweter- zaful  (dokładnie tutaj <klik>) / buty- mcarthur / zegarek- Go Girl Only (timeandmore) / szalik, rękawiczki- Reserved / czapka- bimabejbe