Czuję mięte

Jakieś parę postów temu pisałam, że poszukuje idealnego płaszcza zimowego. Cóż, znalazłam prawie perfekcyjny. Asymetryczny zamek, duży kołnierz, który może robić też za kaptur, wielkie kieszenie i cudny betonowy kolor. I com ja nieszczęsna uczyniła?? To co zawsze. Głupia pomyślałam, że się jeszcze przejdę po galerii może coś lepszego dorwę..... Już mi się zdarzyły takie ceregiele wcześniej ale jakoś ich wtedy nie pamiętałam. Nic nie znalawszy wróciłam do Mohito i co? Płaszcza nie było, miłe Panie ekspedientki obdzwoniły dla mnie cała Polskę no i przysłowiowa DUPA. Null.Wykupione do cna. Płaszcz, który mierzyłam okazał się być ostatnią sztuką ze swojego modelu. Plułam sobie w twarz. Parę dni później mordowałam telefonami wszystkie mohitas w Krakowie, aż cudem Panie odkryły model, który się ostał na magazynie. Nakręciłam się, wyleciałam z mieszkania z myślą, że to co że jak go kupie to będę jeść ziemniaki na 500 sposobów aż do wielkiego bożonarodzeniowego dokarmiania przez Mamusię. Okazało się, że owszem to ten sam płaszcz ale w kolorze..miętowym. Widzielibyście moją mine, ha! Pomyślałam, że no może i bitwę przegrałam ale nie wojnę! Wezmę płaszcz, myślę, możliwe są jeszcze dostawy pojedynczych sztuk jak to Pani ujęła to będę tuned więc ewentualnie wymienię na ten szary. Poprzymierzałam w domowym zaciszu do szalików, czapek i.. się zauroczyłam. Zostawiam! To co, że znajomi nazwali mnie dziś ptysiem ;) Od kiedy pamiętam miałam stonowane kolorystycznie płaszcze, czyli czerń, czerń i jeszcze raz czerń. Czas na zmiany! I rozweselenie zimowego dnia w którym jasno jest przez 5 godzin. Co myślicie?