Bluzka bez ramion i dżinsy z wysokim stanem

Z różnych przyczyn po te lub tamte pozycje z obowiązujących w danym sezonie list rzeczy "must have" sięgać się nie decydujemy albo długo zastanawiamy się nad tym, czy sięgać po nie powinnyśmy - różne fasony pasują do różnych typów sylwetek.

Tak jak ja raczej nie kupię sobie kulotów (słowo "kuloty" za bardzo kojarzy mi się z galotami - nie lubię go ;P wrr!), tak te z Was, które swoje ramiona uważają za szerokie pewnie nie odważą się kupić takiej bluzki.

Powiem Wam jedno - olejcie kompleksy (które są pewnie w połowie przypadków urojone), hiszpański dekolt naprawdę pasuje niemal każdej z nas!

Jedynej realnej przeszkody w cieszeniu się jego urokiem upatruję w dużym biuście - będąc posiadaczką takiego ciężko jest założyć pod pozbawioną ramion koszulę/bluzkę/sukienkę odpowiednio podtrzymujący biust i nadający mu kształt stanik.

Ale dla chcącego nic trudnego - wybór bielizny jest dziś całkiem spory, a usługi brafitterskie świadczy chyba każdy salon ją oferujący.

Da się to jakoś ogarnąć ;)

Chociaż to też trochę taki wybór z konieczności - doskonale wiem, że najlepiej pasowałyby tu dżinsowe dzwony.

Dzwonów jednak żadnych w szafie nie posiadam.

I pewnie posiadać nie będę, bo jakoś nie widzę się w dzwonach.

Te zdjęcia przeleżały trochę na dysku.

Zrobiliśmy je już jakiś czas temu, w pierwszy naprawdę ciepły weekend tego roku.

Nie miałam głowy do tego, żeby z tej sesji wyłuskać te kadry, które najbardziej mi się spodobały.

Więc czekały, przepuściły inne.

A potem... potem się rozchorowałam.

Dopadło mnie jakieś wirusowe, nie dla dorosłych typowe, a dzieciom znacznie częściej zdarzające się paskudztwo.

Siedzę więc uziemiona w domu i dużo sobie rozmyślam.

O blogu (już mniej mi się przykrzy, niż ostatnio - nawet mam kilka fajnych pomysłów na niego!), o tym, co przede mną (po naprawdę wielu miesiącach tkwienia w marazmie nabrałam chęci do wprowadzenia pewnych zmian do mojego życia - trzy dni temu skończyłam 28 lat, dobrze by było pożegnać to, co od dłuższego już czasu mnie nuży i męczy, dorośli ludzie nie robią z siebie ofiar losu, to nie jest poważne i na dłuższą metę niezdrowe...) i o książkach, które przez czas choroby i dzięki zwolnieniu przeczytałam (wiecie, że ja przez naprawdę wiele miesięcy nie przeczytałam żadnej dobrej książki? wstyd pisać takie rzeczy, gdy jest się z wykształcenia filologiem, ale mam coś na swoje usprawiedliwienie: nie potrafię czytać w pośpiechu, z doskoku i gdy głowę mam zaprzątniętą mnóstwem spraw... teraz te wszystkie sprawy przestały być ważnymi - i całe szczęście, bo wcale nimi nie były - więc i czasu jakoś tak zrobiło się więcej i uświadomił sobie człowiek, że tuż za rogiem jest świetnie zaopatrzona biblioteka...).

Potrzebowałam tej chwili wytchnienia.

Chociaż nie jestem pewna czy chorowanie w taką piękną pogodę jest najlepszym pomysłem.

Ale pierwszy raz od kilku miesięcy chodzę wyspana i uśmiechnięta, a jak ja jestem wyspana i uśmiechnięta, to i Leszkowi znacznie łatwiej jest mnie znosić (bo mniej marudzę), więc chyba więcej tej sytuacji plusów, niż minusów.

Nie jest źle.

Jest dobrze.

Jest bardzo dobrze.

I tego, żeby u Was też było dobrze życzę Wam w tę piękną, słoneczną niedzielę.

P.S. Tak, bluzka się trochę zsuwa z ramion i denerwuje - ale jest na to rada: plastry do ubrań ;)

Do kupienia w sklepach z bielizną i pasmanteriach - polecam patent, zapłacicie za nie grosze ;)