Blogowania czas

Lubię

sob., 02/08/2014 - 08:38

Babeczki na wybiegu od początku swojego istnienia, czyli pojawienia się idei blogu w mojej głowie, przez pierwszy opublikowany post (21 lipca 2011), aż do dziś i wybiegając w przyszłość, były, są i będą blogiem lifestylowym (teraz słowo wytrych, co druga blogerka się nim tytuuje). Z przewagą mody i kulinariów, ale nie zapominając o kulturze, społeczeństwie i refleksji odnośnie moich osobistych doświadczeń. Po to są blogi. Żeby były bardziej personalne niż inne media. Po to firmy i instytucje tworzą blogi. Żeby były bardziej ludzkie niż zwykła strona internetowa (no bo i po cóż tworzyć kolejny kanał komunikacji? Ktoś to przecież musi obsługiwać. A to dla przedsiębiorstwa dodatkowe koszty. Choć zapewne część z nich blogów nie potrzebuje, a zakłada je tylko dlatego, że taka teraz moda).

Już nie raz pisałam o blogowaniu, tym czym jest dla mnie i swoich obserwacjach dotyczących blogosfery. Mnóstwo portali, ekspertów z branży social mediów i tzw. specjalistów od wszystkiego, a nawet pracowników naukowych zajmuje się tym tematem. Każdy ma swoje teorie, swoje klasyfikacje narzędzi, jakie daje blogosfera, swoje rankingi i podziały. Czy słuszne? Hm. To zależy komu i do czego są potrzebne. Tak naprawdę ilu ludzi, tyle różnych blogów, choć faktycznie da się je pogrupować (tak jak i społeczeństwo grupujemy, np. na zwolenników prawicy, lewicy, centrum; fanów rocka, metalu i italo disco itp.). Wiadomo, że każdy z nas jest inny, ale jakbyśmy mieli przyjmować wszystko osobno, to chyba byśmy zwariowali. Ludzki mózg musi dokonywać uproszczeń. To jest z resztą w ogóle temat na dużą filozoficzną rozprawę na temat człowieka jako istoty społecznej. A tymczasem wracamy do blogosfery!

Myślę, że w kontekście tematyki lifestylowej możemy wyróżnić takie główne grupy (względem i typów jakie mamy w społeczeństwie)

- blogerzy „wszystkie oczy na mnie” /celebryci, nie sezonowe gwiazdki, które założyły blogi, ale blogerzy, którzy chętnie udzielają się na wydarzeniach okołomodowych, występują w mediach bulwarowych, obracają się w kręgu celebrytów, chcą być popularni, zarabiać na tym i wykorzystać swoje 5 minut w 100%/

- blogerzy „wiem, co piszę i po co to robię” /osoby, które zajmują się daną tematyką, bo ich zwyczajnie kręci, a do tego może być przydatna w kontekście budowania swojej marki zawodowej. Uznawani są za specjalistów, wyróżniają się fachową wiedzą i profesjonalnym podejściem. Widać, że mają swój styl./

- blogerzy „tłumnie się tu zgromadziliśmy” /niespecjalnie wyróżniają się z tłumu, jak modne są sukienki we wzór chińskiej porcelany z Romwe, to je noszą, jak wypada przyrządzać potrawy ze szparagów to takowe robią, a gdy hitem jest rozprawianie o idei normcore- ten temat również poruszają na swoim blogu. Nie planują, nie oczekują, nie chcą ze swojego bloga robić serwisu na każdy temat, cieszą się z każdej otrzymanej propozycji, mają setki (albo i tysiące obserwatorów), a komentarzy dziesiątki./

- blogerzy „jestem taki skryty, tajemniczy” /alternatywni, inni, artyści! Często dość wylewni. Namiętnie pokazujący swoje nieszablonowe życie na instagramie, vine i snapchat. Jednak oryginalnego pomysłu ich działaniom odmówić nie można./

Czy takie uproszczenia są krzywdzące? Tak. Czy ktoś może się nie przypisywać nigdzie i po prostu robić swoje? Tak. Człowieku, to Twój blog, Twoja przestrzeń, Ty ją tworzysz, płacisz za to miejsce w sieci swoim wizerunkiem i pieniędzmi, które inwestujesz (domeny, serwery itp.). Nie bój się bronić swojego zdania i go wyrażać, ale pamiętaj też, że jeśli się w coś angażujemy, to zdarza nam się tracić zdrowy rozsądek – warto więc słuchać czytelników i dobrych rad!

Blogowanie jest naprawdę fajne. Rozwija, pozwala poznać nowych ludzi i co ważne – poznajemy siebie. Może i na blogach mamy jakiś tam wykreowany wizerunek, nie do końca pokazujemy siebie. Ale my wiemy. Mamy świadomość. Czujemy kim jesteśmy i co się w nas zmieniło.