Biały miś w czerwonym dresie / White bear in red sweat pants

Serdecznie dziękuję za wszystkie komentarze do poprzedniego posta z kwiatkowanymi butami :) Dziś kolejna stylizacja z przerośniętymi spodniami, trochę sportowa, trochę narodowa, trochę zakopiańska i trochę wallstreetowa, biało-czerwona, a jednak światowa ;) Nacieszcie się kolorem proszę, bo następne 3 posty będą znów w tych uwielbianych przez zachodnich emerytów klimatach, czyli jasnych, naturalnych, beżowawych, kolorowo nudnawych :)

Trochę na poważnie, ale fajne, to lubię :)

- fragment rozmowy z filozofem Marcinem Fabjańskim w Wysokich Obcasach

"To, że my hołdujemy pewnym zasadom, według mnie słusznym i zgodnym z tzw. etyką cnót, to nie znaczy, że mamy tę etykę stosować do kogokolwiek poza sobą. Zachowanie tych zasad tylko dla siebie daje nam wolność emocjonalną. Stan umysłu, który w doktrynie stoickiej nazywano ataraksją, to jest swego rodzaju absolutny spokój prowadzący do wewnętrznego szczęścia. Ataraksja jest samowystarczalna: już nie potrzebujesz podbijać świata, walczyć z innymi ludźmi" . 

Wpadły mi kiedyś w ręce te ogromne czerwone spodnie dresowe, zapinane z góry na dół na napy, czyli ekstremalnie trendy, bo czerwień, bo dziwne zapięcie, bo kontrastowe napy w rzędzie. Nie rozpięłam ich tym razem, czyli nie wystylizowałam bardziej ekstrawagancko, bo wierzcie mi, że nie chcielibyście oglądać moich zielonych, bo nietkniętych latami słonkiem i zarośniętych nóg, chociaż gdybym je wcześniej okutała na czarno??? Wiem, wiem, powinny być w kabaretkach, ale gdy wyobrażam sobie siebie w kabaretkach, to od razu widzę kolejny obrazek, jak z moich nóg robi się taka posiekana konserwa mięsno-tłuszczowa, bo to nie tatar, o nie, po prostu fizycznie odczuwam szatkowanie cielska mego na drobne, niesmaczne i bardzo regularne. To ta moja wybujała momentami wyobraźnia i przewrażliwość pociążowa, cholestazowa, po 30 latach wciąż wierna, na szczęście nie ona jedna ;) Natomiast te zapięte jednak spodnie są takie ogromne, że wymagały szelek koniecznie. Czerwone, maklerskie szelki pożyczyłam od tatusia, bo podobne lumpeksowe rozdałam w zeszłym roku, bywa. Spodnie czekały na jakąś wizję i ta się pojawiła wraz z futrzaną białą kurteczką zapinaną na zamek. Kurtka, która też jest trendy, bo misiowa, pudełkowa, z rękawami i kołnierzem od arana, miała jeszcze 20 cm ściągacz na dole, ale już w dużej części odpruty, ja tylko dokończyłam dzieła. Krawcowa przeszyła i skróciła zamek, żeby nie plątał się między nogami. Do tego biały golf i czarne dodatki, czółenka na obcasiku i duża miękka kopertówka, która składa się magnesem na pół, ale jakoś o tym zapomniałam i pokazuję ją rozłożoną lub zgniecioną w garści, co mi się najbardziej podoba, ale z większą zawartością nie jest zbyt realne :) W ogóle do takiego stroju kopertówka to nie jest praktyczne rozwiązanie, ale taką miałam wizję, jak to mówią "sen pijanego architekta". Dla mnie dobry, głęboki sen, nawet o takiej kopertówce, to jedno z największych dobrodziejstw :)

Everything on me except suspenders from my daddy is from second-hand shops.