Błękitne dzwony / Blue flared trausers

A little bit in English below :)

Ciąg dalszy o kreciku.

Jako krecik "świadomy" nie jestem już kierowcą. Zdałam prawo jazdy dawno temu za pierwszym razem, ale dostałam je terminowo na 2 lata. Obiecałam panu doktorowi, który sprawdzał mój wzrok, że nie wsiądę za kierownicę, gdy tylko będę czuć się gorzej, a jak się zmierzcha czy pada deszcz, to już wcale. Pan doktor pokazał mi z boku palce i zapytał "Ile palców Pani widzi?" odpowiedziałam "Dwa." Usłyszałam wzburzone "Ja Ci dam dwa!!" i tym sposobem przeszliśmy bez zbędnych ceregieli "na ty"!  Ani razu nie zgadłam ... Pan doktor powiedział, że wykazuje maksimum dobrej woli, podpisując mi zgodę terminową. Ja powiedziałam, że wykazałam maksimum dobrej woli, zapisując się na to prawko ( bo nigdy nie chciałam jeździć, ale to już inna historia ) więc chyba nie będziemy się licytować. No i jeździłam podobno technicznie jak urodzony kierowca, całe pół roku starym fiatem, któremu sprzęgło wpadało do środka, i musiałam je wyciągać ręką, a drzwi kierowcy otwierały się na zakręcie. Co z tego, jak nie widziałam, musiałam podjeżdżać pod znaki blisko i powoli, żeby odczytać, co na nich pisze, skręcałam w drogę 2 m za daleko, nie widziałam aut nadjeżdżających z boku, w ogóle nie potrafiłam ocenić odległości ani prędkości. Byłam non stop zlana potem i nieziemsko wyczerpana, więc moja kariera kierowcy szybko się skończyła, dobrze, że obyło się bez ofiar ;) Wracając do krecika już nie kierowcy, a pasażera, typowe jego zachowanie opisuje następująca historia. Staliśmy kiedyś samochodem z kolegą przed pasami dosyć długo, w końcu on mnie zapytał, wskazując na oddalającą się już poważnie dziewczynę "Czy to była może Twoja koleżanka? Bo stała nam chwilę na tych pasach przed autem, machała, zrobiła pajacyka, po czym niemal rzuciła się na maskę, a Ty nadal bez reakcji ?" To by było na tyle :) Błagam, nie obrażajcie się, gdy nie poznaję na ulicy czy gdziekolwiek, nawet długo i zaciekle szarpana za rękaw! Jestem krecikiem i jeszcze na dodatek tonę w mlaskających bagnach własnych myśli, bo skoro słabo widzę, to wygląda na to, że kieruję wzrok do mego wewnętrza. Tam podobno mam "ładnie pofałdowane półkule mózgowe", jak to poetycko, a zarazem sarkastycznie ujął  kolega w liceum, gdy robiłam focha na komplementy bardziej cielesne ;)

Trochę o stylizacji.

Dzisiejsza stylizacja jest utrzymana w kolorystyce zbliżonej do poprzedniej, tej inspirowanej Victorią Beckham, czyli jest błękit, biel i karmel. Wszystkie jej elementy poza plecaczkiem pojawiały się już na blogu, koszula i sandały nawet wielokrotnie. Składają się na nią tytułowe błękitne dzwony, sportowe w kroju, wykończone białymi lamówkami i zamkami z tyłu na łydce, oczywiście moja ogromna, biała koszula, karmelowa skórzana kurteczka, białe bandażowe sandały i błękitny plecaczek, także, podobnie jak spodnie, z białymi wykończeniami, i zamkiem spinającym razem paski naramienne. Spróbowałam podkręcić dyskretnie całość biżuterią, czyli broszkami przypiętymi do plecaczka, motylkiem i tygrysem, oraz dużymi pierścieniami, ale niestety nie mam dobrych zbliżeń tego detalu.

Jak zawsze zapraszam do oglądania i serdecznego komentowania :)

A LITTLE BIT IN ENGLISH

My outfit today consists of baby blue flared trousers with a casual cut, white trim and zips on the back of the calves, obviously accompanied by my huge, white shirt, caramel leather jacket, white bandage sandals and a little light blue rucksack with white trim (just like the trousers) and a zip fastening the shoulder straps. I tried to turn the look up a notch with jewellery – brooches pinned to the rucksack, a butterfly and a tiger, and large rings, but unfortunately I don't have a good close-up of the detail.