When I go outside in the city of the modern hearts...

Tak - jak widać na załączonym obrazku (a raczej - obrazkach) nadal eksperymentuję z zestawami nieco bardziej (od tego, co do tej pory nosiłam) eleganckimi.

Zakochałam się w nim.

Podobał mi się kontrast, jaki takie masywne sandały tworzyły ze zwiewnymi kimonami, frędzlami i lekkimi sukienkami.

Oczami wyobraźni już widziałam je więc z którąś z moich maksi (mam całe dwie - szał prawdziwy ^^).

Albo z szortami. I krótkim topem.

Nigdy, przenigdy nie sądziłam, że będę chciała je wykorzystać w połączeniach bardziej szykownych.

Bardzo wygodne są - jeśli któraś z Was nadal zastanawia się nad kupnem podobnych, a boi się niestabilności takich butów, to niech bierze te.

Nawet biegać się w nich da - kilka razy goniłam w nich autobus, przeżyłam.

Zęby też mam na miejscu.

Jeśli wziąć pod uwagę fakt, że jestem jedną z większych niezdar województwa łódzkiego (której nawet w trampkach zdarzało się w biegu potykać), to chyba naprawdę całkiem stabilne być muszą ;)

Co prawda początkowo kompletnie nie widziałam ich w tym połączeniu - planowałam założyć do niego lniane, nieco rozszerzane w biodrach porcięta.

Ale jakoś tak ten len mi tu wadził.

Nie tak "rasowo" się prezentował.

Wydaje mi się, że decydując się na te postąpiłam bardzo dobrze ;)

Chociaż... tamte, mimo że lniane, to gniotą się zdecydowanie mniej ;P

Te - prasowane z pietyzmem tuż przed wyjściem z mieszkania - słabo zniosły podróż autem.

O, gwiazdą tego posta była: klik!

Nadal jest to jedyna chyba rzecz, której nie zepsułam do maszyny siadając ;)

I nadal najchętniej ją noszę w towarzystwie tamtej frędzlowej torebki. Ale dla potrzeb tych zdjęć zdecydowałam się wybrać inną, żeby zestawy nie były do siebie za bardzo podobne.

Ale tę wielkość kopertówek naprawdę cenię sobie najmocniej - jestem typem baby, który ma skłonność do upychania po torbach masy drobiazgów.

W ostateczności wcale nie tak potrzebnych, jakimi się wydawały - ale bez nich nie potrafię się ruszyć z domu.

No wiecie - zapas kosmetyków, klucze, telefon, coś do czytania, chusteczki, tabletki na alergię... trochę się tego nazbiera zawsze. Do mniejszej torebki raczej bym tego nie upakowała ;P

Do tego "outfitu" wymarzyłam sobie zupełnie inne tło fotograficzne - siedzibę łódzkiej Akademii Muzycznej, pałac Karola Poznańskiego: klik!

Nie udało mi się znaleźć żadnego zdjęcia budynku z chwili obecnej - w każdym razie ta piękna elewacja jakiś czas temu została odnowiona i tak mi się to jej nowe oblicze spodobało, że zamarzyłam sobie sesję właśnie tam.

No i kiedy Lechu zapytał mnie, gdzie jedziemy na zdjęcia, to bez chwili namysłu odpowiedziałam: "pod Muzyczną".

Lechu głową kiwnął, kluczyki w dłoń wziął, aparat pod pachę - i jazda.

Jedziemy, jedziemy.... i jakoś tak rejony wydają mi się coraz to bardziej od pałacu odległe... ale ja prawa jazdy nie mam, po Łodzi poruszam się tylko komunikacją miejską...

Pomyślałam - e, osiemnasta jest, korki, Lechu pewnie objeżdża miasto, taki ten mój Luby mądry, sprytny taki.

Aż tu nagle słyszę - "Wysiadka, jesteśmy przecież!".

No i konsternacja - owszem, dojechaliśmy pod budynek Akademii Muzycznej.

Ale nie ten!

Pod salę koncertową!

Niedawno ją postawili, często mijaliśmy teren jej budowy jadąc do miasta i kilka razy zwracaliśmy uwagę na to, że już działa - Lechu więc pewien był, że o ten gmach mi chodziło.

Pewien był też w dniu robienia zdjęć, że skoro nie wyszło i nie tu dojechaliśmy, to zaraz zacznie się dzika awantura, kapeluszem rzucanie i sandałem nowym o bruk tupanie - ale że wymęczona egzaminami byłam, to wściekać mi się nie chciało ;P

Pomyślałam nawet, że może i taki "plener" lepszym będzie...

Chyba był ;)

Co jak co - ale do takiej miejskiej elegancji, to nie żadne secesyjne klimaty pasują, a dizajnerskie bardziej.

Ech, co ja bym bez tego Lecha zrobiła ;)

Chciałabym, żeby ta faza fascynacji elegancją jeszcze przez jakiś czas mi nie minęła.


Ale mam coś dla Was!

No!

To post napisany!

Powiem szczerze, że wcale nie było łatwo przygotować go dla Was - cały weekend spędziliśmy poza Łodzią, Leszek ma teraz na głowie obrabianie zdjęć ze zlecenia, którym się w jego trakcie zajmował... ale udało się - jestem dumna, że daliśmy radę ;)

Zostawiam Was więc z lekturą, a sama zmykam do pracy.

O, chwytajcie jeszcze muzyczną inspirację do tytułu wpisu:

P.S. Dziękuję za trzymanie kciuków! Ogłaszam wszem i wobec - wszystkie egzaminy mam z głowy.

Od piątku zabieram się za kończenie pracy.

Muszę się z tym uwinąć do piętnastego lipca, więc... jeszcze trochę dopingu mi się przyda!

Nie zwalniajcie, jeszcze mi przez jakiś czas kibicujcie ;P

P.S. (2) Za wszystkie życzenia urodzinowe też dziękuję... kochani i kochane jesteście :)!