O szczerości inaczej, smutku i pędzie życia, który prowadzi donikąd

Czasem przychodzi taki dzień, że nawet największe pokłady optymizmu zalewa deszcz, wysusza wiatr, a później niechcący ktoś strąca je z drzew. Giną w okruchach codzienności i nawet najlepsza kawa nie jest w stanie ich przywrócić. Nie pomagają też nastrojowe świeczki i uspokajająca muzyka, która dotychczas towarzyszyła Ci w każdej wolnej chwili. Masz wrażenie, że świat popędził do przodu, a Ty znowu zostałaś w tyle z tym całym repertuarem niewypowiedzianych słów, nieujawnionych emocji i uczuć. Ten przypadek dotyczy wielu z nas. Anna Maria Jopek śpiewała kiedyś: "Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat, ja wysiadam". Świata nikt z nas nie zatrzyma, jednak możemy, a nawet musimy z niego wysiadać. Dla siebie. Dla bliskich. Dla naszych uczuć, rodzących się pragnień i własnego zdrowia.

Czytaj więcej »