Outfit #92 - City of Angels

Plama koloru. Im zimniej na dworze, tym chętniej noszę barwy. Przekorną mam naturę. Szczególnie, że w tym roku zima zwariowała - biały puch okrywa świat, słońce świeci, a temperatura jak na luty jest bardziej niż znośna. Spytacie więc czemu zdjęcia zimowego zestawu w domu, czemu nie korzystam z tej pięknej słonecznej aury? Odpowiedź jest prosta: siedzę chora. Jak zawsze gdy pogoda leci w kulki. Ale gwarantuję Wam, że zestaw ten noszę i na co dzień i na spacery, a nie tylko w pokoju przed obiektywem.

Jak zwykle - siła tkwi w fakturach. Ogromny kożuszek, który wielbię bezustannie, kontrastuje z lateksowymi legginsami. Uwielbiam je, choć zawsze wywołują we mnie mnóstwo frustracji. Nauczyłam się już kupować najtańsze - próbowałam różnych marek i efekt zawsze jest ten sam - kilka tygodni noszenia i w lateksie mamy dziury, przetarcia, zadrapania. Nie spotkałam ubrania tak bardzo "jednorazowego" (a ja wychodzę z założenia, że to ciuch ma dostosowywać się do mojego tempa, a nie ja do jego wytrzymałości). Faktem jednak jest, że nogi w nich wyglądają... no, sami widzicie. Powiedzieć spektakularnie to mało. Buty - koniecznie na obcasie. Granatowe i na tyle dziwne, że gdy je ujrzałam lata temu w sklepie, samotnie stojące na półeczce i czekające na mnie, z miejsca dostały wysoką pozycję na liście ulubieńców. W końcu dziwność jest nieodłącznym elementem piękna.

Biżuteria - minimalistyczna. Wisiorek z heartagramem dla podkreślenia natury czarnego romantyka, opaska z ćwiekami i kilka pierścionków. Nie znoszę dużych dekoltów w bluzkach niewypełnionych żadną ozdobą, jednocześnie ten zestaw sam w sobie jest na tyle mocny, że nie potrzebuje mocnych dodatków.

Ponoć kobalt znów ma być modny... Pamiętam, że w liceum nosiłam wszystkie odcienie niebieskiego. Potem, gdy usłyszałam, że czerń i granat to połączenie rodem z mundurka szkolnego - pokłóciłam się z nim. Teraz przeszły mi takie dziwne skojarzenia. Znów twierdzę, że te barwy uzupełniają się doskonale! A Wy, jak oceniacie ten zestaw?