Zwiewnie

Najbardziej lubię go w dni ciepłe - a nawet w te bardzo gorące, bo jeśli przypadkiem wieje skądś wówczas lekki wiatr, to unosi on moje szyfonowe koszule i rozwiewa je, dając mi uczucie chłodu.

Nie lubię zimna ale upałów też nie znoszę - nie lubię tych wszystkich skwarnych dni, kiedy rozpływam się (dosłownie!) na rozgrzanej ulicy i kiedy nie mam czym oddychać.

Lubię więc w takie dni ratować się lekkim ubraniem - ono pozwala mi chociaż minimalnie ograniczyć odczuwane ciepło :)

Póki co - upałów nie mamy.

Ale zdarzają się chwile ciepłe, takie, do których organizm jeszcze się nie przyzwyczaił i nawet 20 stopni uznaje za upał, skoro przez poprzedzające je dni średnia temperatura wynosiła stopni dziesięć ;)

W takich chwilach sięgam więc po szyfon - i bardzo dobrze się w nim czuję :)

Wszystkie moje szyfonowości to koszule - czy z długim rękawem, czy bez rękawów, to kwestia drugorzędna.

Lubię je. I kropka.

Szczególnie lubię modele luźne i zwiewne.

Bardzo się sobie w nich podobam :)

Traktuję je jako rzeczy uniwersalne. Takie, które nadają się zarówno na codzienne wyjścia czy spacery, jak i na nieco bardziej "okazyjne" sytuacje.

Zwykle wszystkie luźne, szyfonowe koszule zestawiam z wąskimi spodniami.

Lubię dodać buty na obcasie, bo wtedy całość wydaje mi się jeszcze bardziej "stylowa".

Chociaż latem (w te najbardziej gorące dni) obcasów unikam.

Masakrują mi wówczas stopy ;)

Koszulę którą możecie dzisiaj "podziwiać" przywiozłam (jak połowę mojej szafy) kilka lat temu z Krakowa.

Upolowałam ją (tak, znowu muszę się powtórzyć - więc owszem, również jak połowę mojej szafy ;)) w czasie letnich wyprzedaży.

Nie od razu się na nią skusiłam.

Pamiętam, że przez kilka dni z rzędu chodziłam sprawdzać czy jeszcze wisi i zastanawiałam się, czy aby na pewno potrzebuję kolejnego tego typu modelu.

W końcu dałam za wygraną - kupiłam. 

Kroku tego nie żałuję ;)

Koszula jest jedną z tych rzeczy, bez których nie wyobrażam sobie dziś siebie  :)

Noszę ją zazwyczaj spuszczoną z ramion.

Czasem dodaję do niej jakiś wyraźny, ale nie wielki i też nie ciężki naszyjnik.

W dzień w którym robiliśmy zdjęcia wybrałam ten - również jest ze mną od kilku dobrych lat, wypatrzyłam go... w Rossmannie :) w dodatku - za jakieś śmieszne pieniądze ;)

Kapelusz to taki dodatek wykombinowany bardzo pospiesznie ;)

Już mieliśmy wychodzić z domu, kiedy przypomniałam sobie, że go mam ;)

Wydaje mi się, że nie wygląda tu źle ;)

Sandały na szpilce (choć - moim skromnym zdaniem - to chyba jeszcze nie jest szpilka ;) może gdyby dodać jej parę centymetrów, to byłaby szpilką ;)) kupiłam całkiem niedawno.

Docelowo zamierzam łączyć je z sukienką maksi, którą też kupiłam jakiś czas temu.

Do niej obcasów potrzebuję tak, jak ryba wody - bez obcasów noszenie jej skończyć się może utratą przeze mnie zębów :( Wlecze się po ziemi jak tren sukni ślubnej i co rusz ją przydeptuję :(

Marynarka to z kolei zakup, z którego nie jestem do końca zadowolona.

Pochodzi bodajże z roku 2011, kiedy to rozpoczęła się moda na takie "większe" marynarki, takie którym też docelowo wywija się rękawy (koniecznie zdobione wewnątrz jakąś "wzorzystą" podszewką). Marzyłam wtedy o czarnej, tylko że nigdzie takiej nie mogłam znaleźć. W końcu udało się - wypatrzyłam ją w Bershce.

Zrobiłam jednak jedną z najgłupszych rzeczy w moim zakupowym życiu i zdecydowałam się na rozmiar M.

Nie wiedzieć czemu doszłam do wniosku, że będę ją nosiła zimą (!) i na pewno będę potrzebowała założyć pod nią wówczas... sweter.

A pod S-kę sweter się przecież nie zmieści!

Kupiłam ją więc, wyszłam ze sklepu, oderwałam metkę, marynarkę zarzuciłam na grzbiet... a po dojściu do domu okazało się, że niestety - marynarka jest zdecydowanie większa, niż być powinna.

W rezultacie wybieram tę marynarkę dość rzadko, a od czasu, kiedy zgubiłam kilka kilogramów - jeszcze rzadziej.

Szkoda.

Dobrze, że czasem podbiera mi ją mama - przynajmniej się nie marnuje ;)

W tym roku planuję upolować taki model marynarki, ale musztardowy i już w dobrym rozmiarze ;)

Trzymajcie za mnie kciuki, może mi się uda ;)

Gdybyście chcieli zapytać, gdzie robiliśmy zdjęcia i kiedy - zdjęcia są robione na osiedlu Leszka, w czasie naszego popołudniowego spaceru :) tak, tak - i na blokowisku można znaleźć ładne plenery ;)

***

Pamiętacie, jak w czasie weekendu majowego uczyłam się - miast wypoczywać - strasznych rzeczy związanych z oligofazją?

W piątek zdałam ostatnie kolokwium z bloku przedmiotów poświęconych właśnie oligofazji i afazji, a tym samym zaliczyłam też egzamin z nich :)

Czyli - najcięższa rzecz do nauki w tym roku akademickim już za mną :)

Cieszę się wielce!

Ten tydzień zapowiada mi się dość spokojnie, w miarę możliwości chciałabym móc jak najwięcej się w nim lenić ;)

Zobaczymy, czy się uda ;)